Fumaran tenofowiru dizoproksylu w porównaniu z dipiwoksylem adefowiru w przewlekłym wirusowym zapaleniu wątroby typu B ad 9

Spośród 426 pacjentów otrzymujących tenofowir DF, 39 pacjentów (8 pacjentów w badaniu 102 i 31 pacjentów w badaniu 103) miało wiremię (poziom DNA wirusa HBV> 400 kopii na mililitr); 10 miało przełom wirusologiczny, a 29 nie. Piętnastu pacjentów miało polimorficzne zmiany miejsca, 2 zachowały zmiany w miejscu, 11 nie zmieniło się, a 10 nie mogło być genotypowane. Jeden dodatkowy pacjent, który wcześniej przerwał leczenie, miał wirus z polimorficznymi zmianami miejsca. Dwie zachowane zmiany miejsca nastąpiły bez przełomu wirusologicznego; ocena fenotypowa wykazała albo pełną podatność na tenofowir DF, albo nieżywotny, nierelacyjny wirus w hodowli komórkowej. Spośród 10 pacjentów z przełomem wirusologicznym, 7 nie miało zmian, a 3 miało zmiany polimorficzne, ale nie takie same zmiany. Udane fenotypowanie u 6 z tych 10 pacjentów wykazało pełną fenotypową podatność na tenofowir in vitro. Nie można było przeprowadzić analizy fenotypowej dla pozostałych czterech pacjentów z powodu niskiego ładunku wirusa, który nie pozwalał na amplifikację i klonowanie genomu HBV o pełnej długości. Udokumentowana historia niestosowania się do leczenia, poziomy DF tenofowiru w surowicy poniżej poziomu oznaczalności (10 ng na mililitr) lub oba – wyniki sugerujące nieprzestrzeganie – mogły przyczynić się do przełomu wirusologicznego u co najmniej dwóch trzecich tych pacjentów. Spośród 215 pacjentów, którzy zostali losowo przydzieleni do otrzymywania dipiwoksylu adefowiru, mutacja rtN236T rozwinęła się u pacjenta, a mutacja rtA181T rozwinęła się u 3 pacjentów. Analiza klonalna wyjściowego HBV pacjentów wykazała obecność quasi-genu z mutacją rtA181T (0,2 do 11,3%) i mutacją rtM204I (1,2 do 16,1%), co wskazuje na wcześniejsze narażenie na lamiwudynę lub zakażenie wirusem opornym na lamiwudynę. Wyniki te są zgodne z wcześniejszymi badaniami, które wykazały wyższy wskaźnik oporności na adefowir-dipiwoksyl u pacjentów z opornym na lamiwudynę wirusem.31,32
Bezpieczeństwo
Tabela 3. Tabela 3. Niepożądane zdarzenia kliniczne i nieprawidłowości laboratoryjne. Profile bezpieczeństwa obserwowane w obu badaniach były zgodne ze znanymi profilami bezpieczeństwa dla tenofowiru DF u pacjentów z zakażeniem wirusem HIV oraz profilami bezpieczeństwa dla dipiwoksylu adefowiru u pacjentów z zakażeniem HBV.33,34 Mdłości były jedynym niepożądanym zdarzeniem, które konsekwentnie występowało częściej w grupie pacjentów otrzymujących tenofowir DF niż w grupie pacjentów otrzymujących dipiwoksyl adefowiru. Wśród nudności, które były uważane za związane z tenofowirem DF, nudności były łagodne, z wyjątkiem jednego przypadku mdłości drugiego stopnia (umiarkowanego) (Tabela 3).
W obu badaniach podobne odsetki pacjentów w dwóch grupach leczenia miały ciężkie zdarzenia niepożądane, a kilka zdarzeń uznano za powiązane z badanym lekiem (Tabela 3). Ogólnie jedynym poważnym klinicznym zdarzeniem niepożądanym opisanym u więcej niż jednego pacjenta był rak wątrobowokomórkowy (u trzech pacjentów w badaniu 102), który jest znanym powikłaniem przewlekłego zakażenia HBV. W żadnym z badań nie zgłoszono zgonów. Następujące pięć działań niepożądanych doprowadziło do odstawienia tenofowiru DF w badaniu 102 i wystąpiło u jednego pacjenta: anoreksji, nowotworze pęcherza, zmęczeniu, raku szyjki macicy i uczuciu gorąca.
[patrz też: usg stawu kolanowego kraków, endermologia lpg, helimed opole ]

Powiązane tematy z artykułem: endermologia lpg helimed opole usg stawu kolanowego kraków