Niwolumab versus Everolimus w zaawansowanym raku nerkowokomórkowym ad 5

Podstawowa charakterystyka demograficzna i kliniczna pacjentów, którzy przeszli randomizację. Od października 2012 r. Do marca 2014 r. Losowo 821 pacjentów przydzielono losowo do grupy leczenia w 146 ośrodkach w 24 krajach w Ameryce Północnej, Europie, Australii i Ameryce Południowej. i Azji; 803 spośród 821 pacjentów poddanych randomizacji było leczonych – 406 w grupie niwolumabu i 397 w grupie ewerolimus. Po odcięciu danych (czerwiec 2015 r.) 67 z 406 pacjentów (17%) w grupie otrzymującej niwolumab i 28 z 397 pacjentów (7%) w grupie otrzymującej ewerolimus nadal otrzymywało leczenie (ryc. S1 w dodatku uzupełniającym). Minimalny okres obserwacji wynosił 14 miesięcy. Głównym powodem przerwania leczenia była progresja choroby (285 z 406 pacjentów [70%] w grupie otrzymującej niwolumab i 273 z 397 pacjentów [69%] w grupie otrzymującej ewerolimus) (ryc. S1 w dodatku uzupełniającym). Charakterystyka demograficzna i kliniczna pacjentów była zrównoważona między grupami leczonymi; większość pacjentów (72%) otrzymała jeden z wcześniejszych schematów leczenia antyangiogennego w przypadku zaawansowanego raka nerkowokomórkowego (Tabela 1). Skuteczność
Ogólne przetrwanie
Rysunek 1. Rysunek 1. Krzywa Kaplana-Meiera dla całkowitego przeżycia.CI oznacza przedział ufności, a NE nie można oszacować.
Rycina 2. Rycina 2. Całkowity czas przeżycia w analizach podgrupy i krzywa Kaplana-Meiera dla przeżycia wolnego od progresji. Cząstkowe grupy ryzyka prognostycznego na podstawie memorandum Sloan Kettering Cancer Center (MSKCC) opierają się na obecności 0 (korzystne), (pośrednie), lub 2 lub 3 (słabe) następujących czynników prognostycznych: niedokrwistość, hiperkalcemia i zły stan sprawności. Analizy w panelu A oparte są na danych zebranych za pomocą interaktywnego systemu odpowiedzi głosowej.
Mediana całkowitego przeżycia wyniosła 25,0 miesięcy (przedział ufności 95% [CI], 21,8 nie do oszacowania) w grupie otrzymującej niwolumab i 19,6 miesiąca (95% CI, 17,6 do 23,1) w grupie otrzymującej ewerolimus (ryc. 1). Śmierć wystąpiła u 183 spośród 410 pacjentów (45%) losowo przydzielonych do otrzymywania niwolumabu oraz u 215 z 411 pacjentów (52%) losowo przydzielonych do przyjmowania ewerolimusu. Współczynnik ryzyka zgonu (z dowolnej przyczyny) z niwolumabem w stosunku do ewerolimusa wynosił 0,73 (98,5% CI, 0,57 do 0,93; P = 0,002), które spełniało wyżej określone kryterium przewagi. Całkowitą przeżywalność z niwolumabem obserwowano we wcześniej określonych podgrupach, w tym w podgrupach określonych według regionu, wynik prognostyczny MSKCC i liczbę wcześniejszych schematów leczenia antyangiogennego (Figura 2A). Heterogeniczność efektu leczenia w każdej podgrupie przedstawionej na Figurze 2A testowano z zastosowaniem testu interakcji w modelu proporcjonalnych hazardów Coxa z leczeniem, podgrupą i interakcją leczenie po podgrupie jako współzmiennymi. Żadne z warunków interakcji nie były znaczące na poziomie 0,05.
Odpowiedź guza i przeżycie wolne od progresji
Wskaźnik odpowiedzi obiektywnej był wyższy w przypadku niwolumabu niż w przypadku ewerolimusa (25% w porównaniu z 5%, iloraz szans 5,98, 95% CI, 3,68-9,72, P <0,001) (tabela S1 w dodatkowym dodatku). Częściową odpowiedź obserwowano u 99 pacjentów (24%) w grupie otrzymującej niwolumab iu 20 pacjentów (5%) w grupie otrzymującej ewerolimus [patrz też: oprogramowanie stomatologiczne, dentystyka, dentysta legnica ]

Powiązane tematy z artykułem: dentysta legnica dentystyka oprogramowanie stomatologiczne