Przewlekłe zapalenie wątroby typu B – nowe cele, nowe leczenie ad

Nukleozydy i analogi nukleotydów hamują replikację HBV poprzez hamowanie aktywności odwrotnej transkryptazy i polimerazy DNA. W ciągu ostatniej dekady licencjonowano cztery inne analogi nukleozydów i nukleotydów: adefowir (w 2002 r.), Entekawir (w 2005 r.), Telbiwudynę (w 2006 r.), A ostatnio także fumaran dizoproksylu tenofowiru (DF) (w 2008 r.). W tym wydaniu czasopisma Marcellin i in. 11 opisali dwa badania porównujące skuteczność przeciwwirusową tenofowiru DF z działaniem dipiwoksylu adefowiru zarówno u pacjentów z ujemnym mianem HBeAg, jak iu pacjentów z dodatnim mianem HBeAg; 18% pacjentów z ujemnym mianem HBeAg wcześniej otrzymywało lamiwudynę. W 48. tygodniu tenofowir DF był lepszy od dipiwoksylu adefowiru w osiągnięciu pierwotnego punktu końcowego, zdefiniowanego jako połączenie poziomu DNA HBV mniejszego niż 400 kopii na mililitr (69 IU na mililitr) i poprawy histologicznej (P <0,001). Łącznie 93% pacjentów z ujemnym mianem HBeAg i 76% pacjentów z dodatnim mianem HBeAg, którzy otrzymywali tenofowir DF (populacja, której podawano zamiar), miało poziom DNA wirusa HBV mniejszy niż 400 kopii na mililitr w 48. tygodniu. wybór tego poziomu DNA HBV jako prymatu pierwotnego punktu końcowego był podyktowany granicą wykrywalności testu sekwencjonowania stosowanego do nadzoru oporności. Jednak granica wykrywalności testu PCR stosowanego do ilościowego oznaczenia DNA HBV w badaniach wynosiła 169 kopii na mililitr (29 IU na mililitr). Ten próg punktu końcowego dla DNA HBV byłby lepszym wyborem, ponieważ niższe poziomy pomiaru DNA HBV umożliwiłyby wcześniejsze wykrycie wirusowego odbicia12 i ponieważ nowoczesne punkty końcowe leczenia mają na celu tłumienie DNA HBV do możliwie niskiego poziomu.
Tabela 1. Tabela 1. Poziomy supresji i oporu HBV DNA związane z różnymi środkami terapeutycznymi. Dwa z najbardziej zachęcających aspektów tenofowiru DF w badaniach zgłoszonych przez Marcellin i wsp. jest skuteczny u pacjentów z opornym na lamiwudynę wirusem i brakiem opornych mutacji do 48. tygodnia. Oczywiście w celu określenia częstości występowania oporności na tenofowir DF wymagane jest oczywiście dłuższe leczenie. Względne wskaźniki skuteczności i oporności zatwierdzonych leków wymieniono w tabeli 1.
Najbardziej oczywistą niszą dla tenofowiru DF jest leczenie pacjentów z HBV opornym na lamiwudynę. Tenofowir DF przewyższa dipiwoksyl adefowiru i entekawir u tych pacjentów i ma znacznie niższą toksyczność nerek niż dipiwoksyl adefowiru.18 Jeszcze większym potencjalem jest jego potencjalne zastosowanie jako leku pierwszego rzutu u pacjentów, którzy nie zostali poddani leczeniu; ci pacjenci stanowią znaczną większość populacji osób z przewlekłą infekcją HBV na świecie. Jednym z nękających problemów z analogami nukleozydów i nukleotydów jest rozwój oporności przy długotrwałym stosowaniu. Wczesne tłumienie DNA HBV (np. Do <40 IU na mililitr [200 kopii na mililitr] do 24 tygodnia) okazało się być związane z niskim tempem rozwoju oporności.13 Chociaż musimy czekać na dalsze badania, aby określić długoterminową oporność do tenofowiru DF, należy zauważyć, że 86% pacjentów z ujemnym mianem HBeAg i 50% pacjentów z dodatnim mianem HBeAg miało poziomy DNA HBV mniejsze niż 400 kopii na mililitr w 24 tygodniu. [przypisy: usg stawu kolanowego kraków, polyvaccinum mite, znanylekarz logowanie ]

Powiązane tematy z artykułem: polyvaccinum mite usg stawu kolanowego kraków znanylekarz logowanie