Funkcjonalne powiązanie genetyczne między różnymi zaburzeniami rozwojowymi

Rzadkie mutacje wpływające na czynnik transkrypcyjny FOXP2 powodują monogeniczne zaburzenie mowy i języka. Postawiliśmy hipotezę, że ścieżki neuronowe poniżej FOXP2 wpływają na bardziej powszechne fenotypy, takie jak określone upośledzenie języka. Metody
Przeprowadziliśmy badania genomiczne dla regionów związanych z FOXP2 za pomocą immunoprecypitacji chromatyny, co doprowadziło nas do skupienia się na jednym konkretnym genie, który był silnym kandydatem do zaangażowania w upośledzenia językowe. Następnie zbadaliśmy powiązania między polimorfizmami pojedynczego nukleotydu (SNP) w tym deficycie genu i języka w dobrze scharakteryzowanym zbiorze 184 rodzin dotkniętych specyficznym zaburzeniem mowy.
Wyniki
Stwierdziliśmy, że FOXP2 wiąże się i radykalnie obniża poziom CNTNAP2, genu, który koduje neureksynę i ulega ekspresji w rozwijającej się korze ludzkiej. Czytaj dalej Funkcjonalne powiązanie genetyczne między różnymi zaburzeniami rozwojowymi

Przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego / zespół przewlekłego bólu miednicy ad

W następnym rozdziale Dean Tripp zajmuje się psychospołecznymi aspektami przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego – zespołu przewlekłego bólu miednicy, począwszy od obserwacji, że jest silnie związany z trudnościami intrapersonalnymi i interpersonalnymi, takimi jak ból, niepełnosprawność, problemy w związkach i obniżona ogólna jakość życia . Pacjenci często pytają, czy przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego – zespół przewlekłego bólu miednicy wpłynie na płodność i funkcje seksualne. Odpowiedź jest nie, z zastrzeżeniem, jak Lawrence Hakim wskazuje w rozdziale 14, że w rzadkich przypadkach pacjent może mieć ból ejakulacyjny, który może naśladować ból związany z zespołem, ale w rzeczywistości jest spowodowany niedrożnością przewodów wytryskowych. Ze względu na nakładanie się symptomologii między śródmiąższowym zapaleniem pęcherza moczowego, bolesnym zespołem pęcherza moczowego i przewlekłym zespołem zapalenia gruczołu krokowego z przewlekłym zespołem bólu miednicy – jak omówiono przez Jonathana Kaye i Roberta Moldwina w rozdziale 15 – jeśli obecne są małe pojemności wydalnicze i ból z rozdęciem pęcherza, należy zastosować terapię. skierowane w kierunku śródmiąższowego zapalenia pęcherza. Czytaj dalej Przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego / zespół przewlekłego bólu miednicy ad

Przewlekłe zapalenie wątroby typu B – nowe cele, nowe leczenie ad

Nukleozydy i analogi nukleotydów hamują replikację HBV poprzez hamowanie aktywności odwrotnej transkryptazy i polimerazy DNA. W ciągu ostatniej dekady licencjonowano cztery inne analogi nukleozydów i nukleotydów: adefowir (w 2002 r.), Entekawir (w 2005 r.), Telbiwudynę (w 2006 r.), A ostatnio także fumaran dizoproksylu tenofowiru (DF) (w 2008 r.). W tym wydaniu czasopisma Marcellin i in. 11 opisali dwa badania porównujące skuteczność przeciwwirusową tenofowiru DF z działaniem dipiwoksylu adefowiru zarówno u pacjentów z ujemnym mianem HBeAg, jak iu pacjentów z dodatnim mianem HBeAg; 18% pacjentów z ujemnym mianem HBeAg wcześniej otrzymywało lamiwudynę. W 48. Czytaj dalej Przewlekłe zapalenie wątroby typu B – nowe cele, nowe leczenie ad

Przewlekłe zapalenie wątroby typu B – nowe cele, nowe leczenie

Wirus zapalenia wątroby typu B (HBV) powoduje przewlekłą infekcję u około 400 milionów ludzi na świecie. Większość nosicieli przewlekłego zakażenia HBV, w tym Azjaci, Afrykanie i część osób w krajach basenu Morza Śródziemnego, zakaża się zaraz po urodzeniu lub w ciągu pierwszych 1-2 lat po urodzeniu.1 Szacuje się, że 50% męskich nosicieli i 14% żeńskie nosiciele w końcu umrą z powodu powikłań marskości i raka wątrobowokomórkowego.2 Kryteria i punkty końcowe leczenia przewlekłego zakażenia HBV powinny zostać poddane ponownej ocenie w świetle trzech ważnych niedawnych ustaleń. Po pierwsze, ponad 70% pacjentów z powikłaniami marskości i rakiem wątrobowokomórkowym jest ujemnych na antygen wirusa zapalenia wątroby typu B (HBeAg) .3 Dlatego też, chociaż choroba może stać się spokojna u niektórych pacjentów po serokonwersji HBeAg, choroba może postępować, a większość w tych przypadkach dochodzi do zgonów związanych z chorobą. Nawet przy klirensie antygenu powierzchniowego wirusa zapalenia wątroby typu B (HBsAg) nie dochodzi do zmniejszenia ryzyka rozwoju raka wątrobowokomórkowego w przypadku utraty HBsAg u pacjentów po 50. roku życia.4
Po drugie, podwyższony poziom DNA HBV ponad 2000 IU na mililitr (104 kopii na mililitr) jest silnym niezależnym czynnikiem ryzyka wystąpienia powikłań marskości i raka wątrobowokomórkowego. Czytaj dalej Przewlekłe zapalenie wątroby typu B – nowe cele, nowe leczenie

Fumaran tenofowiru dizoproksylu w porównaniu z dipiwoksylem adefowiru w przewlekłym wirusowym zapaleniu wątroby typu B ad 11

W celu zdefiniowania profilu oporności na tenofowir DF, monitorowanie oporności będzie kontynuowane przez co najmniej 7 kolejnych lat. Nie zaobserwowano żadnych sygnałów bezpieczeństwa dotyczących tenofowiru DF u pacjentów z przewlekłym zakażeniem HBV. Chociaż obserwowano zaburzenia czynności nerek po zastosowaniu tenofowiru DF u pacjentów z zakażeniem wirusem HIV, głównie u pacjentów z istniejącą wcześniej niewydolnością nerek, nie obserwowano żadnych działań toksycznych dla nerek podczas 48-tygodniowego leczenia tymofowirem DF u pacjentów z przewlekłym zakażeniem HBV, u których stwierdzono nerki funkcja na linii bazowej. W tych badaniach dotyczących tenofowiru DF w leczeniu przewlekłego zakażenia HBV nie było wystarczających danych, aby scharakteryzować zaostrzenie po leczeniu. Jednakże istnieje znane ryzyko po przerwaniu jakiegokolwiek doustnego leczenia przeciw HBV i wymagane jest monitorowanie testów czynności wątroby przez kilka miesięcy. Czytaj dalej Fumaran tenofowiru dizoproksylu w porównaniu z dipiwoksylem adefowiru w przewlekłym wirusowym zapaleniu wątroby typu B ad 11

Fumaran tenofowiru dizoproksylu w porównaniu z dipiwoksylem adefowiru w przewlekłym wirusowym zapaleniu wątroby typu B ad 10

Żaden pacjent w badaniu 103 nie zaprzestał stosowania tenofowiru DF z powodu zdarzenia niepożądanego. Częstotliwość występowania aminotransferaz alaninowych podczas leczenia była podobna w obu grupach (Tabela 3). Prawie wszystkie wybuchy aminotransferaz alaninowych wystąpiły w ciągu pierwszych 8 tygodni po rozpoczęciu leczenia tymofowirem DF, były ograniczone do zwiększenia poziomów aminotransferaz, które były większe niż 10-krotność górnej granicy prawidłowego zakresu i dwa razy poziomu wyjściowego, z ciągłymi i głębokimi obniża poziom DNA wirusa HBV i ustępuje w ciągu 4 do 8 tygodni bez przerwy lub przerwania leczenia. Erupcje aminotransferazy alaninowej stopnia 4 były związane z utratą HBeAg lub serokonwersją u 63% pacjentów, z których jeden ostatecznie miał serokonwersję do przeciwciał anty-HBs.
Nie stwierdzono dowodów upośledzenia funkcji nerek ani zaburzeń czynności kanalików nerkowych u żadnego pacjenta, który otrzymał tenofowir DF (Tabela 3). Czytaj dalej Fumaran tenofowiru dizoproksylu w porównaniu z dipiwoksylem adefowiru w przewlekłym wirusowym zapaleniu wątroby typu B ad 10

Redukcja przenoszenia wirusa niedoboru odporności typu 1 u matki i niemowląt z leczeniem zidowudyną ad 7

Najniższa średnia wartość hemoglobiny, 10,0 g na decylitr, wystąpiła w wieku sześciu tygodni w grupie zydowudyny. W 12 tygodniu życia wartości hemoglobiny dla obu grup były podobne. Nie zaobserwowano istotnych różnic w innych środkach bezpieczeństwa między badanymi grupami. Dyskusja
Stwierdziliśmy, że podawanie zydowudyny matce podczas ciąży oraz w czasie porodu i porodu oraz podawanie jej niemowlętom przez pierwsze sześć tygodni życia zmniejszyło ryzyko przeniesienia wirusa matki i dziecka o około dwie trzecie. Zdecydowaliśmy się na reżim, który łączyłby przedporodowe, wewnętrzne i noworodkowe leczenie, ponieważ czas transmisji HIV matki i dziecka jest niepewny. Czytaj dalej Redukcja przenoszenia wirusa niedoboru odporności typu 1 u matki i niemowląt z leczeniem zidowudyną ad 7