Przewlekłe zapalenie wątroby typu B – nowe cele, nowe leczenie cd

Oporność na dipiwoksyl adefowiru po 5 latach leczenia wynosi 20% wśród pacjentów z dodatnim mianem HBeAg i 29% wśród pacjentów z ujemnym mianem HBeAg.14,15 Należy się spodziewać, że oporność na tenofowir DF będzie niższa ze względu na jego większą skuteczność w supresja wirusowa. Wreszcie, jaka jest możliwa w przyszłości rola tenofowiru DF w terapii skojarzonej. U pacjentów z ujemnym mianem HBeAg standardową praktyką jest długotrwała terapia analogami nukleozydowymi i nukleotydowymi. Jednak u pacjentów z dodatnim mianem HBeAg większość wytycznych dotyczących leczenia sugeruje, że leczenie można przerwać po stabilnej serokonwersji HBeAg, korzystnie przy poziomach DNA HBV, które są niewykrywalne za pomocą testów PCR. Niemniej jednak, co najmniej jedno badanie na pacjentach z dodatnim mianem HBeAg pokazuje, że nawet przy stosunkowo słabym czynniku, takim jak lamiwudyna, kontynuowanie leczenia lekiem po serokonwersji HBeAg powoduje lepsze podtrzymywanie supresji DNA HBV i mniejszą liczbę aminotransferaz alaninowych niż przerwanie leczenia. Czytaj dalej Przewlekłe zapalenie wątroby typu B – nowe cele, nowe leczenie cd

Ostre, zwapniałe zapalenie ścięgna

56-letnia kobieta zgłosiła się do oddziału ratunkowego z 3-dniową historią poważnego bólu i utraty ruchu prawego palca wskazującego. Poinformowała, że przez ostatnie 2 miesiące zauważyła niewielką, tkliwą grudkę, bez progresji wielkości, w pobliżu stawu palca. Obserwowano rumień dłoni i delikatne, jędrne obrzęki leżące nad stawem śródręczno-paliczkowym indeksu (panel A). Początkowo podejrzewano infekcję zginaczowo-pochwową i podawano antybiotyki. Jednak radiografia wykazała zwapnioną masę w ścięgnie zginacza palca (panel B, strzałka) i zdiagnozowano zwapnienie płodowe. Czytaj dalej Ostre, zwapniałe zapalenie ścięgna

Fumaran tenofowiru dizoproksylu w porównaniu z dipiwoksylem adefowiru w przewlekłym wirusowym zapaleniu wątroby typu B ad 10

Żaden pacjent w badaniu 103 nie zaprzestał stosowania tenofowiru DF z powodu zdarzenia niepożądanego. Częstotliwość występowania aminotransferaz alaninowych podczas leczenia była podobna w obu grupach (Tabela 3). Prawie wszystkie wybuchy aminotransferaz alaninowych wystąpiły w ciągu pierwszych 8 tygodni po rozpoczęciu leczenia tymofowirem DF, były ograniczone do zwiększenia poziomów aminotransferaz, które były większe niż 10-krotność górnej granicy prawidłowego zakresu i dwa razy poziomu wyjściowego, z ciągłymi i głębokimi obniża poziom DNA wirusa HBV i ustępuje w ciągu 4 do 8 tygodni bez przerwy lub przerwania leczenia. Erupcje aminotransferazy alaninowej stopnia 4 były związane z utratą HBeAg lub serokonwersją u 63% pacjentów, z których jeden ostatecznie miał serokonwersję do przeciwciał anty-HBs.
Nie stwierdzono dowodów upośledzenia funkcji nerek ani zaburzeń czynności kanalików nerkowych u żadnego pacjenta, który otrzymał tenofowir DF (Tabela 3). Czytaj dalej Fumaran tenofowiru dizoproksylu w porównaniu z dipiwoksylem adefowiru w przewlekłym wirusowym zapaleniu wątroby typu B ad 10

Fumaran tenofowiru dizoproksylu w porównaniu z dipiwoksylem adefowiru w przewlekłym wirusowym zapaleniu wątroby typu B ad 7

Poziom DNA HBV był około 2 log10 kopii na mililitr mniejszy u pacjentów w badaniu 102, którzy byli ujemni pod względem HBeAg, niż u pacjentów w badaniu 103, którzy byli dodatni pod względem HBeAg; 18% pacjentów z ujemnym mianem HBeAg wcześniej otrzymywało lamiwudynę. Łącznie 347 z 375 pacjentów w badaniu 102 (93%) i 236 z 266 pacjentów (89%) w badaniu 103 ukończyło 48 tygodni leczenia i miało sparowane próbki biopsyjne, które można było ocenić i wyniki DNA HBV. Odpowiedź histologiczna i wirusologiczna
Tabela 2. Tabela 2. Wyniki skuteczności po 48 tygodniach. Czytaj dalej Fumaran tenofowiru dizoproksylu w porównaniu z dipiwoksylem adefowiru w przewlekłym wirusowym zapaleniu wątroby typu B ad 7

Fumaran tenofowiru dizoproksylu w porównaniu z dipiwoksylem adefowiru w przewlekłym wirusowym zapaleniu wątroby typu B ad 5

W 48. tygodniu u pacjentów z przetrwałym wiremią lub przełomem wirusologicznym obserwowano zmiany w regionie odwrotnej transkryptazy wirusa HBV od linii podstawowej. Zmiany w sekwencji aminokwasowej domeny polimerazy HBV-odwrotnej transkryptazy były dalej oceniane w celu określenia, czy te substytucje wystąpiły w miejscach polimorficznych lub konserwatywnych. Wszystkie zachowane substytucje miejsca oceniano fenotypowo za pomocą testów hodowli komórkowej in vitro w celu zmierzenia wrażliwości na tenofowir. Zmiany polimorficzne były również fenotypowane, jeśli występowały u więcej niż jednego pacjenta. Czytaj dalej Fumaran tenofowiru dizoproksylu w porównaniu z dipiwoksylem adefowiru w przewlekłym wirusowym zapaleniu wątroby typu B ad 5

Redukcja przenoszenia wirusa niedoboru odporności typu 1 u matki i niemowląt z leczeniem zidowudyną ad 6

Po sześciu miesiącach po porodzie mediana wzrostu w stosunku do linii podstawowej wyniosła 53 komórki na milimetr sześcienny w grupie zydowudyny, w porównaniu z 14 komórkami na milimetr sześcienny w grupie placebo (P = 0,12 według testu Wilcoxona). W sześć miesięcy po porodzie liczba limfocytów T CD4 + była większa niż 300 komórek na milimetr sześcienny dla 95 procent kobiet w obu grupach; liczba czterech kobiet (jedna w grupie zydowudyny i trzech w grupie placebo) spadła poniżej 200 komórek na milimetr sześcienny podczas badania. Spośród 189 kobiet, dla których dane były dostępne podczas ich sześciomiesięcznej wizyty, 40 (19 w grupie zydowudyny i 21 w grupie placebo) było leczonych otwartymi znakami zydowudyny. Ocena bezpieczeństwa niemowląt
Zgony
Było osiem zgonów płodów lub noworodków (pięć w grupie zydowudyny i trzy w grupie placebo). Żadna z tych zgonów nie została uznana za przypisaną badanemu lekowi. Czytaj dalej Redukcja przenoszenia wirusa niedoboru odporności typu 1 u matki i niemowląt z leczeniem zidowudyną ad 6

Redukcja przenoszenia wirusa niedoboru odporności typu 1 u matki i niemowląt z leczeniem zidowudyną ad 5

Leczenie zydowudyną nie wiązało się z opóźnieniem w wykryciu HIV przez hodowlę wirusową; szacowane przedziały czasu przed pierwszą hodowlą dodatnią były praktycznie identyczne w obu grupach. Żadne z 105 niemowląt w grupie zydowudyny, które miały wielokrotnie ujemne hodowle przed 24 tygodniem życia, miało dowody zakażenia HIV po 24 tygodniach. Dla 91 niemowląt dostępne były wyniki badań serologicznych w wieku 72 do 78 tygodni (47 niemowląt w grupie zydowudyny i 44 w grupie placebo). Wśród nich wszystkie niemowlęta, które zostały policzone jako niezakażone w analizie Kaplana-Meiera, miały ujemne wyniki serologiczne (43 w grupie zydowudyny i 37 w grupie placebo). Dwoje niemowląt sklasyfikowanych jako zarażone miało negatywne testy immunoenzymatyczne i testy Western blot; jedno niemowlę w grupie placebo miało po urodzeniu jedną pozytywną hodowlę, a jedno niemowlę w grupie zydowudyny miało pozytywne hodowle po i 21 tygodniach, ale negatywne wyniki serologiczne po 78 tygodniach. Czytaj dalej Redukcja przenoszenia wirusa niedoboru odporności typu 1 u matki i niemowląt z leczeniem zidowudyną ad 5