Fumaran tenofowiru dizoproksylu w porównaniu z dipiwoksylem adefowiru w przewlekłym wirusowym zapaleniu wątroby typu B ad 10

Żaden pacjent w badaniu 103 nie zaprzestał stosowania tenofowiru DF z powodu zdarzenia niepożądanego. Częstotliwość występowania aminotransferaz alaninowych podczas leczenia była podobna w obu grupach (Tabela 3). Prawie wszystkie wybuchy aminotransferaz alaninowych wystąpiły w ciągu pierwszych 8 tygodni po rozpoczęciu leczenia tymofowirem DF, były ograniczone do zwiększenia poziomów aminotransferaz, które były większe niż 10-krotność górnej granicy prawidłowego zakresu i dwa razy poziomu wyjściowego, z ciągłymi i głębokimi obniża poziom DNA wirusa HBV i ustępuje w ciągu 4 do 8 tygodni bez przerwy lub przerwania leczenia. Erupcje aminotransferazy alaninowej stopnia 4 były związane z utratą HBeAg lub serokonwersją u 63% pacjentów, z których jeden ostatecznie miał serokonwersję do przeciwciał anty-HBs.
Nie stwierdzono dowodów upośledzenia funkcji nerek ani zaburzeń czynności kanalików nerkowych u żadnego pacjenta, który otrzymał tenofowir DF (Tabela 3). Czytaj dalej Fumaran tenofowiru dizoproksylu w porównaniu z dipiwoksylem adefowiru w przewlekłym wirusowym zapaleniu wątroby typu B ad 10

Funkcjonalne powiązanie genetyczne między różnymi zaburzeniami rozwojowymi ad 8

Czyniąc to, podajemy przykład, w jaki sposób wiedza o genetycznej przyczynie rzadkiego zaburzenia pojedynczego genu zapewnia punkt wyjścia do przyczyn bardziej złożonego fenotypu. Dalsze analizy odpowiednich sieci regulacyjnych – w tym zidentyfikowanej tutaj ścieżki FOXP2-CNTNAP2 – mogą prowadzić do lepszego zrozumienia mechanizmów neurogenetycznych związanych z typowymi zaburzeniami językowymi. Związany z FOXP2 fragment CNTNAP2 leży poza klasycznie zdefiniowanymi regionami regulatorowymi genomu reprezentowanymi na dostępnych mikromacierach opartych na promotorze. W ten sposób uniknięto wykrycia w ostatnio opublikowanych próbach, w których immunoprecypitacja chromatyny z przeciwciałami FOXP2 została sprzężona z badaniem przesiewowym takich mikromacierzy.18,40 Rzeczywiście, badania ankietowe na temat wiązania czynnika transkrypcyjnego wykazały, że funkcjonalne sekwencje regulatorowe często znajdują się daleko od znanych promotorów, z wieloma takimi sekwencjami mapującymi w intronach
Jak dotąd CNTNAP2 jest jedynym celem FOXP2, który przetestowaliśmy pod kątem asocjacji w określonych zaburzeniach mowy. Spośród wszystkich zidentyfikowanych do tej pory celów FOXP2, 18,40 priorytetowo traktowaliśmy CNTNAP2 do testowania asocjacji w powszechnych zaburzeniach językowych, ponieważ reprezentował on najbardziej atrakcyjnych kandydatów, przy zbieżnym wsparciu z wielu linii niezależnego dochodzenia. Czytaj dalej Funkcjonalne powiązanie genetyczne między różnymi zaburzeniami rozwojowymi ad 8

Funkcjonalne powiązanie genetyczne między różnymi zaburzeniami rozwojowymi ad 6

Oprócz naszej identyfikacji go jako bezpośredniego celu neuronowego FOXP2, zna funkcje neuronalne, 31, 32, a jego ekspresja jest wzbogacona w obwody związane z językiem ludzkim.34 Ponadto gen jest zaburzony w rodzinie z zespołem Tourette a, 36 i rzadka mutacja punktowa powoduje ciężką recesywną chorobę obejmującą dysplazję korową i epilepsję ogniskową, związaną z regresją językową i cechami autystycznymi33. Ostatnie niezależne badania sugerują warianty w locus CNTNAP2 w zaburzeniach spektrum autystycznego, 37-39 z jednym badaniem pokazującym skojarzenie z miarą opóźnienia językowego (wiek pierwszego wypowiedzianego słowa) w rodzinach autyzmu multipleksowego.37 W związku z tym oceniliśmy zaangażowanie CNTNAP2 w określone zaburzenia językowe poprzez genotypowanie polimorfizmów w locus w dużej serii rodzin konsorcjów i testowanie powiązania marker-rodzina, stosując rodzinną metodę asocjacji. Korzystając z podejścia, które było zgodne z wcześniejszymi badaniami z tej serii, 21, 22 analizowaliśmy fenotypy ilościowe z probantów i wszystkich dostępnych rodzeństwa, niezależnie od diagnozy konkretnego zaburzenia językowego, i skupialiśmy się na złożonych pomiarach diagnostycznych zdolności językowych ekspresywnych i receptywnych, jak oraz test powtarzania nonsensownego słowa, który został wcześniej ustalony jako solidny endofenotyp.12
Rysunek 3. Rysunek 3. Powiązanie między CNTNAP2 a defektami językowymi w rodzinach z określonym zaburzeniem językowym. Czytaj dalej Funkcjonalne powiązanie genetyczne między różnymi zaburzeniami rozwojowymi ad 6

Sorafenib w zaawansowanym raku wątrobowokomórkowym

Llovet i in. (Wydanie z 24 lipca) donoszą, że ich badania nad sorafenibem u pacjentów z rakiem wątrobowokomórkowym wykazały większą ogólną częstość występowania zdarzeń niepożądanych związanych z leczeniem za pomocą sorafenibu niż z placebo (80% vs. 52%), chociaż różnica nie została zauważona być znaczącym. Dostępność nowych terapii, przy oczekiwanych niewielkich różnicach w obiektywnych punktach końcowych, zwiększyła świadomość znaczenia wpływu leczenia na ogólne życie pacjentów.2 Poza tradycyjnymi punktami końcowymi (np. Mediana całkowitego przeżycia i czasu do progresji radiologicznej) jakość życia została uznana za ważną kwestię w badaniach klinicznych nad rakiem i praktyce klinicznej. Czytaj dalej Sorafenib w zaawansowanym raku wątrobowokomórkowym

Przewlekłe zapalenie wątroby typu B – nowe cele, nowe leczenie cd

Oporność na dipiwoksyl adefowiru po 5 latach leczenia wynosi 20% wśród pacjentów z dodatnim mianem HBeAg i 29% wśród pacjentów z ujemnym mianem HBeAg.14,15 Należy się spodziewać, że oporność na tenofowir DF będzie niższa ze względu na jego większą skuteczność w supresja wirusowa. Wreszcie, jaka jest możliwa w przyszłości rola tenofowiru DF w terapii skojarzonej. U pacjentów z ujemnym mianem HBeAg standardową praktyką jest długotrwała terapia analogami nukleozydowymi i nukleotydowymi. Jednak u pacjentów z dodatnim mianem HBeAg większość wytycznych dotyczących leczenia sugeruje, że leczenie można przerwać po stabilnej serokonwersji HBeAg, korzystnie przy poziomach DNA HBV, które są niewykrywalne za pomocą testów PCR. Niemniej jednak, co najmniej jedno badanie na pacjentach z dodatnim mianem HBeAg pokazuje, że nawet przy stosunkowo słabym czynniku, takim jak lamiwudyna, kontynuowanie leczenia lekiem po serokonwersji HBeAg powoduje lepsze podtrzymywanie supresji DNA HBV i mniejszą liczbę aminotransferaz alaninowych niż przerwanie leczenia. Czytaj dalej Przewlekłe zapalenie wątroby typu B – nowe cele, nowe leczenie cd

Redukcja przenoszenia wirusa niedoboru odporności typu 1 u matki i niemowląt z leczeniem zidowudyną ad 6

Po sześciu miesiącach po porodzie mediana wzrostu w stosunku do linii podstawowej wyniosła 53 komórki na milimetr sześcienny w grupie zydowudyny, w porównaniu z 14 komórkami na milimetr sześcienny w grupie placebo (P = 0,12 według testu Wilcoxona). W sześć miesięcy po porodzie liczba limfocytów T CD4 + była większa niż 300 komórek na milimetr sześcienny dla 95 procent kobiet w obu grupach; liczba czterech kobiet (jedna w grupie zydowudyny i trzech w grupie placebo) spadła poniżej 200 komórek na milimetr sześcienny podczas badania. Spośród 189 kobiet, dla których dane były dostępne podczas ich sześciomiesięcznej wizyty, 40 (19 w grupie zydowudyny i 21 w grupie placebo) było leczonych otwartymi znakami zydowudyny. Ocena bezpieczeństwa niemowląt
Zgony
Było osiem zgonów płodów lub noworodków (pięć w grupie zydowudyny i trzy w grupie placebo). Żadna z tych zgonów nie została uznana za przypisaną badanemu lekowi. Czytaj dalej Redukcja przenoszenia wirusa niedoboru odporności typu 1 u matki i niemowląt z leczeniem zidowudyną ad 6

Redukcja przenoszenia wirusa niedoboru odporności typu 1 u matki i niemowląt z leczeniem zidowudyną ad 5

Leczenie zydowudyną nie wiązało się z opóźnieniem w wykryciu HIV przez hodowlę wirusową; szacowane przedziały czasu przed pierwszą hodowlą dodatnią były praktycznie identyczne w obu grupach. Żadne z 105 niemowląt w grupie zydowudyny, które miały wielokrotnie ujemne hodowle przed 24 tygodniem życia, miało dowody zakażenia HIV po 24 tygodniach. Dla 91 niemowląt dostępne były wyniki badań serologicznych w wieku 72 do 78 tygodni (47 niemowląt w grupie zydowudyny i 44 w grupie placebo). Wśród nich wszystkie niemowlęta, które zostały policzone jako niezakażone w analizie Kaplana-Meiera, miały ujemne wyniki serologiczne (43 w grupie zydowudyny i 37 w grupie placebo). Dwoje niemowląt sklasyfikowanych jako zarażone miało negatywne testy immunoenzymatyczne i testy Western blot; jedno niemowlę w grupie placebo miało po urodzeniu jedną pozytywną hodowlę, a jedno niemowlę w grupie zydowudyny miało pozytywne hodowle po i 21 tygodniach, ale negatywne wyniki serologiczne po 78 tygodniach. Czytaj dalej Redukcja przenoszenia wirusa niedoboru odporności typu 1 u matki i niemowląt z leczeniem zidowudyną ad 5