Funkcjonalne powiązanie genetyczne między różnymi zaburzeniami rozwojowymi ad

Na przykład badanie epidemiologiczne wykazało, że tylko około 5 do 8% dzieci z uporczywym upośledzeniem określonego języka miało znaczące opóźnienie mowy.13 Ponadto, analizy FOXP2 u osób z typowymi postaciami specyficznego zaburzenia mowy nie wykryły mutacji etiologicznych ani dowodów asocjacja.14,15 Mutacja samego FOXP2 jest zatem mało prawdopodobnym czynnikiem ryzyka upośledzeń językowych. Rzeczywiście, do tej pory nie znamy żadnego doniesienia o genie związanym z typowym zaburzeniem określonego języka Ponieważ FOXP2 koduje neuronowo wyrażony czynnik transkrypcyjny, 16, 17, my myśleliśmy, że jeden lub więcej genów, które reguluje w mózgu, może być zaangażowany we wspólne fenotypy związane z językiem. Tutaj opisujemy izolację nowatorskiego celu regulowanego FOXP2 za pomocą funkcji neuronalnych i dostarczamy dowodów na jego związek z deficytami językowymi w dużym zestawie dobrze scharakteryzowanych rodzin z konkretnymi zaburzeniami mowy.
Metody
Badanie dla celów FOXP2
Zaprojektowaliśmy linię komórkową ludzkiego nerwiaka zarodkowego SH-SY5Y do stabilnej ekspresji FOXP218, a następnie, stosując tę transfekowaną linię komórkową, przeprowadziliśmy bezstronny przegląd dla miejsc genomowych związanych przez białko FOXP2. Wymagało to zastosowania immunoprecypitacji chromatyny z przeciwciałami anty-FOXP2, a następnie sekwencjonowania oczyszczonego DNA metodą shotgun, procesu losowego klonowania fragmentów DNA, a następnie określenia ich sekwencji (szczegółowe informacje znajdują się w Dodatku uzupełniającym, dostępnym wraz z pełnym tekstem tego artykuł na www.nejm.org). Czytaj dalej Funkcjonalne powiązanie genetyczne między różnymi zaburzeniami rozwojowymi ad

Funkcjonalne powiązanie genetyczne między różnymi zaburzeniami rozwojowymi

Rzadkie mutacje wpływające na czynnik transkrypcyjny FOXP2 powodują monogeniczne zaburzenie mowy i języka. Postawiliśmy hipotezę, że ścieżki neuronowe poniżej FOXP2 wpływają na bardziej powszechne fenotypy, takie jak określone upośledzenie języka. Metody
Przeprowadziliśmy badania genomiczne dla regionów związanych z FOXP2 za pomocą immunoprecypitacji chromatyny, co doprowadziło nas do skupienia się na jednym konkretnym genie, który był silnym kandydatem do zaangażowania w upośledzenia językowe. Następnie zbadaliśmy powiązania między polimorfizmami pojedynczego nukleotydu (SNP) w tym deficycie genu i języka w dobrze scharakteryzowanym zbiorze 184 rodzin dotkniętych specyficznym zaburzeniem mowy.
Wyniki
Stwierdziliśmy, że FOXP2 wiąże się i radykalnie obniża poziom CNTNAP2, genu, który koduje neureksynę i ulega ekspresji w rozwijającej się korze ludzkiej. Czytaj dalej Funkcjonalne powiązanie genetyczne między różnymi zaburzeniami rozwojowymi

Przewlekłe zapalenie wątroby typu B – nowe cele, nowe leczenie

Wirus zapalenia wątroby typu B (HBV) powoduje przewlekłą infekcję u około 400 milionów ludzi na świecie. Większość nosicieli przewlekłego zakażenia HBV, w tym Azjaci, Afrykanie i część osób w krajach basenu Morza Śródziemnego, zakaża się zaraz po urodzeniu lub w ciągu pierwszych 1-2 lat po urodzeniu.1 Szacuje się, że 50% męskich nosicieli i 14% żeńskie nosiciele w końcu umrą z powodu powikłań marskości i raka wątrobowokomórkowego.2 Kryteria i punkty końcowe leczenia przewlekłego zakażenia HBV powinny zostać poddane ponownej ocenie w świetle trzech ważnych niedawnych ustaleń. Po pierwsze, ponad 70% pacjentów z powikłaniami marskości i rakiem wątrobowokomórkowym jest ujemnych na antygen wirusa zapalenia wątroby typu B (HBeAg) .3 Dlatego też, chociaż choroba może stać się spokojna u niektórych pacjentów po serokonwersji HBeAg, choroba może postępować, a większość w tych przypadkach dochodzi do zgonów związanych z chorobą. Nawet przy klirensie antygenu powierzchniowego wirusa zapalenia wątroby typu B (HBsAg) nie dochodzi do zmniejszenia ryzyka rozwoju raka wątrobowokomórkowego w przypadku utraty HBsAg u pacjentów po 50. roku życia.4
Po drugie, podwyższony poziom DNA HBV ponad 2000 IU na mililitr (104 kopii na mililitr) jest silnym niezależnym czynnikiem ryzyka wystąpienia powikłań marskości i raka wątrobowokomórkowego. Czytaj dalej Przewlekłe zapalenie wątroby typu B – nowe cele, nowe leczenie

Fumaran tenofowiru dizoproksylu w porównaniu z dipiwoksylem adefowiru w przewlekłym wirusowym zapaleniu wątroby typu B ad 7

Poziom DNA HBV był około 2 log10 kopii na mililitr mniejszy u pacjentów w badaniu 102, którzy byli ujemni pod względem HBeAg, niż u pacjentów w badaniu 103, którzy byli dodatni pod względem HBeAg; 18% pacjentów z ujemnym mianem HBeAg wcześniej otrzymywało lamiwudynę. Łącznie 347 z 375 pacjentów w badaniu 102 (93%) i 236 z 266 pacjentów (89%) w badaniu 103 ukończyło 48 tygodni leczenia i miało sparowane próbki biopsyjne, które można było ocenić i wyniki DNA HBV. Odpowiedź histologiczna i wirusologiczna
Tabela 2. Tabela 2. Wyniki skuteczności po 48 tygodniach. Czytaj dalej Fumaran tenofowiru dizoproksylu w porównaniu z dipiwoksylem adefowiru w przewlekłym wirusowym zapaleniu wątroby typu B ad 7