Martwica

Martwica -Martwicą {necrosis) nazywamy komórki, jeżeli zjawisko to rozgrywa się szybko. Jeżeli zaś śmierć komórki następuje wolno i jest poprzedzana przez, rozmaite stany zwyrodnieniowe, to zjawisko tego typu. śmierci nazywamy zamieraniem, czyli obumieraniem (necrobiosis), Mechanizm stawania martwicy jest bardzo złożony. Wchodzi tu w grę zwichnięcie wszystkich czynników warunkujących życie komórki, Występują więc zaburzenia w przemianie materii i, to we wszystkich jej, elementach, łącznie ze zmianą ciśnienia osmotycznego i aktualnego oddziaływania komórki, to jest zmianą stężenia jonów wodorowych itd. Wypadnięcie jednego elementu z łańcucha przemiany materii doprowadza tylko do, zmian zwyrodniających, natomiast wzajemne oddziaływanie różnych nieprawidłowo działających składowych przemiany materii musi doprowadzić do martwicy. Czytaj dalej Martwica

Buforowy mechanizm istoty miedzykomórkowej

W związku z tym że istota międzykomórkowa ma dużą zdolność zatrzymywania i oddawania-wody w zależności od swego koloidowego stanu, jest ona ważnym zbiornikiem wody w ustroju. Najwięcej wody jest w skórze, tkance podskórnej i mięśniach. Drugą bardzo ważną właściwością komórki jest zdolność buforowa, polegająca na tym, że istota międzykomórkowa wyrównuje grę jonową, która powstaje w związku z przemianą materii komórkowej. Kwaśne, powstające podczas przemiany materii komórkowej, przechodzą do istoty międzykomórkowej. Czynność buforową spełniają tu przede wszystkim białka. Czytaj dalej Buforowy mechanizm istoty miedzykomórkowej

Mechanizm dzialania tych gazów na tkanke plucna nie jest dostatecznie wyjasniony

Mechanizm działania tych gazów na tkankę płucną nie jest dostatecznie wyjaśniony. Niektórzy badacze twierdzą, że z chloru in statu nascendi w pęcherzykach płucnych powstaje kwas solny, bardzo czynny już w niewielkich ilościach. Inni twierdzą, że gazy działają na pęcherzyki płucne całą swoją drobiną, a także mogą łączyć się z ciałami zawierającymi grupy aminowe. Mogłoby to powodować zmianę właściwości białek protoplazmy komórek. Niektórzy sądzą, że gazy te przedostają się do płuc, przez krew, która będąc nimi zatruta, uszkadza tkankę płucną. Czytaj dalej Mechanizm dzialania tych gazów na tkanke plucna nie jest dostatecznie wyjasniony

Nadmierne pobudzenia interoceptorów w plucach przenosza sie przez wlókna czuciowe nerwów blednych

Opierając się na wynikach doświadczeń szkoły Pawłowa, zwłaszcza jego ucznia Bykowa, obrzęk płuc,w zatruciu gazami boj owymi należy rozpatrywać jako podrażnienie interoceptorów w płucach. Nadmierne pobudzenia interoceptorów w płucach przenoszą się przez włókna czuciowe nerwów błędnych do ośrodków wegetatywnych z nich do kory mózgowej z kolei impulsy z kory przenoszą się przez nerwy błędne na obwód, to jest do płuc, wywołując zmiany krążenia naczyniowego w płucach. Obrzęk płuc w zatruciu gazami bojowymi jest, więc sprawą odruchową i bierze w nim udział kora mózgowa. Podrażnienie zakończeń czuciowych w płucach wywołuje, bowiem drogą odruchu podrażnienie nerwów rozszerzających naczynia tętnicze i włosowate, które w związku z tym stają się bardziej przepuszczalne Czernigowskij. Odruch z tych nerwów zapoczątkowuje okres nawału płucnego congestio, w którego wyniku powstaje obrzęk płuc. Czytaj dalej Nadmierne pobudzenia interoceptorów w plucach przenosza sie przez wlókna czuciowe nerwów blednych

Komórki nablonków pecherzyków plucnych

Komórki nabłonków pęcherzyków płucnych chłoną wtedy więcej wody i odsuwają się od siebie, w przestrzeniach zaś międzykomórkowych gromadzi się woda. W mechanizmie powstawania obrzęku płuc wskutek zatrucia gazami bojowymi odgrywa, więc rolę zarówno układ nerwowy, jak i zmiany miejscowe w płucach. Po zadziałaniu duszących gazów bojowych na tkankę płucną gromadzi się w niej bardzo dużo płynu obrzękowego, który pod względem składu jest prawie identyczny z osoczem krwi. Płuco obrzękłe z powodu zatrucia gazami waży 4–5 razy więcej niż płuco prawidłowe. W płucu gromadzi się tak dużo wody, że odpowiada to 113-1/2 ilości wody znajdującej się we krwi w naczyniach. Czytaj dalej Komórki nablonków pecherzyków plucnych

Charakterystyka Stowarzyszenia Neighborhood z CPR zainicjowanym przez Bystandera AD 2

Realizacja CPR zainicjowanej przez osoby postronne zależy od dostępności osoby, która jest przygotowana do podjęcia RKO i zainicjowania łańcucha interwencji koniecznych do przeżycia, tak więc efekt sąsiedztwa może być niezwykle ważny. Jeżeli cechy sąsiedztwa mają znaczący wpływ na prawdopodobieństwo, że osoba postronna będzie wykonywała RKO, może być właściwe skierowanie interwencji w zakresie zdrowia publicznego, takich jak szkolenie w zakresie RKO, do konkretnych społeczności zidentyfikowanych na podstawie cech poszczególnych dzielnic. Dlatego przeanalizowaliśmy dane z wieloośrodkowego rejestru, aby ocenić, w jaki sposób dochód i rasa na poziomie dzielnicy, niezależnie od indywidualnych cech zdarzenia, wpłynęły na prawdopodobieństwo otrzymania CPR zainicjowanej przez osobę postronną. Postawiliśmy hipotezę, że rasa i dochód na poziomie sąsiedztwa będą silnie powiązane z prawdopodobieństwem zainicjowania przez CPR osób postronnych i że te związki pozostaną spójne w różnych ustawieniach i lokalizacjach. Czytaj dalej Charakterystyka Stowarzyszenia Neighborhood z CPR zainicjowanym przez Bystandera AD 2

Krew zylna odplywajaca z tkanek zawiera

Krew żylna odpływająca z tkanek zawiera, więc mniej tlenu w porównaniu ze stanem prawidłowym. Powstaje wtedy niedotlenność krwi, a stan taki nazywamy niedotlennością żylną. Niedotlenność krwi może powstać nawet przy dostatecznym zaopatrywaniu krwi tętniczej w tlen. Niedotlenność krwi tętnicza i żylna zwykle kojarzą się z sobą i i w niewydolności krążenia powstaje raczej mieszana postać niedotlenności krwi. Sprzyja temu niedostateczne dostarczanie tlenu do mięśnia sercowego, które pogłębia jego osłabienie zakłócając jeszcze bardziej krążenie obwodowe. Czytaj dalej Krew zylna odplywajaca z tkanek zawiera

Eltrombopag przed zabiegami u pacjentów z marskością i małopłytkowością AD 5

Wykres lasu pokazuje iloraz szans dla podgrup zdefiniowanych na podstawie demograficznych i wyjściowych cech klinicznych. Kategorie ryzyka krwawienia 3 i 4 (warstwy randomizacji) zostały połączone ze względu na małe próbki w tych kategoriach. Wyniki dla modelu dla schyłkowego stadium choroby wątroby12 (MELD) wynoszą od 6 do 40, z wyższymi wynikami wskazującymi na bardziej zaawansowaną chorobę wątroby. Brak danych dotyczących wyniku MELD u 2 pacjentów w grupie placebo i w grupie eltrombopagu. Czytaj dalej Eltrombopag przed zabiegami u pacjentów z marskością i małopłytkowością AD 5

Skuteczność pojedynczej dawki, inaktywowanej doustnej szczepionki cholery w Bangladeszu ad 7

Skuteczność szczepionki chroniąca przed ostrą wodnistą biegunką noncholera wynosiła 9% (95% CI, -6 do 22%, P = 0,21). Stwierdziliśmy niskopoziomowe oceny skuteczności ochronnej szczepionki dla dzieci szczepionych w wieku poniżej 5 lat, zarówno w odniesieniu do wszystkich epizodów cholery (16%, 95% CI, -49 do 53%), jak i ciężko odwodnionych epizodów cholery (28%; % CI, -221 do 84%). Przeciwnie, skuteczność ochronna szczepionki przeciwko wszystkim epizodom cholery wynosiła 63% (95% CI, -39 do 90%) wśród osób w wieku od 5 do 14 lat i 56% (95% CI, 16 do 77%) wśród osób w wieku 15 lat wieku lub starszych. Nieco wyższe wartości skuteczności ochronnej przeciwko poważnie odwodnionej biegunce zaobserwowano w tych dwóch grupach wiekowych w porównaniu do najmłodszej grupy wiekowej. Jednak różnice w skuteczności ochronnej szczepionki w zależności od wieku nie były istotne ani dla wszystkich epizodów cholery (P = 0,25), ani dla ciężko odwodnionych epizodów cholery (p = 0,49) (tabela 2). Nie stwierdzono istotnej heterogeniczności skuteczności ochronnej szczepionki w zależności od czasu obserwacji wszystkich epizodów cholery (p = 0,82) lub ciężkiej odwodnienia cholery (p = 0,38). W trakcie obserwacji odnotowano 76 zgonów w grupie szczepionej i 79 zgonów w grupie placebo; 2 zgony były związane z biegunką i występowały u biorców szczepionek. Czytaj dalej Skuteczność pojedynczej dawki, inaktywowanej doustnej szczepionki cholery w Bangladeszu ad 7

Prognoza ryzyka niewydolności nerek u żywego kandydata na dawcę nerki ad

Niektóre ośrodki transplantacyjne stosują bardziej rygorystyczne kryteria dla młodszych dawców niż dla dawców w średnim wieku, biorąc pod uwagę długą długość życia poonacji, podczas której mogą się rozwijać komplikacje. 11 Rasa jest również brana pod uwagę przy ocenie kandydatów dawców; ryzyko ESRD jest wyższe wśród czarnych niż wśród białych zarówno w ogólnej populacji USA, jak iw populacji dawców.2,5,12-14 Opracowaliśmy internetowe narzędzie do oceny ryzyka, doradztwa i akceptacji kandydatów na żywych dawców nerki (www.transplantmodels.com/esrdrisk). Korzystając z danych populacyjnych, uzyskaliśmy równania, które określają łączny wpływ 10 rutynowo dostępnych cech demograficznych i zdrowotnych, aby oszacować ryzyko ESRD wśród kandydatów na dawców nerek w horyzoncie 15 lat. Szacunki te nie uwzględniają żadnego dodatkowego ryzyka, które można przypisać do oddawania nerki. Donacja nerki prawdopodobnie zwiększa ryzyko ESRD, ale wzrost ryzyka zgodnie z charakterystyką predonacji jest trudny do wiarygodnego oszacowania za pomocą istniejących danych.15-17 Porównano projekcje ryzyka z obserwowaną 15-letnią częstością występowania ESRD wśród żywych dawców nerki , opierając się na najnowszych doniesieniach, 5,6, że częstość występowania ESRD wśród osób, które oddają nerki, byłaby co najmniej czterokrotnie wyższa od przewidywanej częstości występowania w przypadku braku darowizny. Ponieważ wielu dawców nerki jest młodych, przewidzieliśmy także ryzyko związane z ESRD dożywotnio, z zastrzeżeniem, że te szacunki w całym okresie życia są niedokładne i opierają się na stosunkowo krótkich danych uzupełniających.
Metody
Protokół badania
Opracowaliśmy równania ryzyka w celu oszacowania długoterminowego ryzyka ESRD w przypadku braku oddania nerki zgodnie z cechami demograficznymi i zdrowotnymi danej osoby. Czytaj dalej Prognoza ryzyka niewydolności nerek u żywego kandydata na dawcę nerki ad